Rûyê reş ne hewcî tenîyêye

Kerê min çû seferê, hat seferê, dîsa kerê berêye

Ji evindarekî pirs kirin; "Tu ji bo çi digirî?" Got; "Ji bo kenê dawiyê."

Seb û şekir çûn Dîyarbekir, şekir rûnişt deng nekir, seb rabû pesnê xwe kir

Hêdi dimeşim bela dighê min, zû dimeşim ez dighêm bela

Ji rovî fenektir tune ji eyarê wî pirtir tune