Seb û şekir çûn Dîyarbekir, şekir rûnişt deng nekir, seb rabû pesnê xwe kir

Ji rovî fenektir tune ji eyarê wî pirtir tune

Kurme dare ne ji dare be dar kurme nabe

Şêr dimre navêwî, çêlek dimre postêwî dimîne

Ê rabe cîhê wî, ê bimre jina wî dimîne

Xilt çiqas axê bikole bi serê xwe dadike