Dê û bavê xwezîya tuneye

Jinê rind û mêrê bihiş belayê serê gunde

Qûsî naxwe avrîya masî

Xilt çiqas axê bikole bi serê xwe dadike

Dil, ne sifre ye ku mirov ber hemûyan veke

Lê kalîyê lê korîyê, mirin çêtire ji feqîrîyê