Erd birinc be, av rûn be, ku xwedi tunebe zû xelas dibe.

Seb û şekir çûn Dîyarbekir, şekir rûnişt deng nekir, seb rabû pesnê xwe kir

Nivişta bê tişt, xwedyê xwe kuşt

Gihayê hewşê tehl e

Darê ji binî nebibire

Teyrê ku goşt dixwûn nikilxwarin