Seb û şekir çûn Dîyarbekir, şekir rûnişt deng nekir, seb rabû pesnê xwe kir

Mêrikî li hespê xelkê timî peya ye

Mêr ketina quara, jin di çûna hawara

Kero nemre bihar hat

Heta rastî digere, vir cîhê xwe digre

Mirişk çav batê kir qulê xwe katand.