Şûr kalanê xwe nabire

Destikê bivir ne ji darê be dar nakeve

Heta rastî digere, vir cîhê xwe digre

Ji her hesinî şûr çênabin

Qûsî naxwe avrîya masî

Seb û şekir çûn Dîyarbekir, şekir rûnişt deng nekir, seb rabû pesnê xwe kir