Serûpel›Gotinên pêşiyan

Gotinên Pêşiyan ên Kurdî

Şehrezayî û henek di gotinên pêşiyan ên kurdî de — bi werger û wateyên wan.

Agir berda kayê, xwe da ber bayê
Samanı ateşe verdi, rüzgarın önüne geçti
Agir xweşe lêari jê çêdibe.
Ateş iyi de külü olmasa.
Aqlê sivik, barê giran e
Aklı hafif olanın yükü ağır olur
Aşê dîna bi xwe digere
Delinin değirmeni kendi kendine döner
Av bi bêjîngê nayê civandin
Elekle su toplanmaz
Ava da ser serî; çi bihistek çi çar tilî
Başı aşan su; ha bir karış olmuş, ha dört parmak
Ba ji tehtê çi dibe?
Yel kayadan ne götürür?
Ban qul be binban şil e
Dam delikse damdibi ıslaktır
Bar neyê ber kerê, wê ker were ber bar
Yük eşeğe gelmiyorsa eşek yüke gider
Baran disekine ga bi cil dike.
Yağmur durunca öküze çul örtüyor.