Seb û şekir çûn Dîyarbekir, şekir rûnişt deng nekir, seb rabû pesnê xwe kir

Êş hat Şamê, ecelhati mirin.

Karê ne ji mire bayê wê di ser mire

Zimanê xwe jêke cîhê xwe çêke

Ji evindarekî pirs kirin; "Tu ji bo çi digirî?" Got; "Ji bo kenê dawiyê."

Here miletan, bigre adetan