Hêkira he mekî, te hekir deng mekî

Seb û şekir çûn Dîyarbekir, şekir rûnişt deng nekir, seb rabû pesnê xwe kir

Tu dojehê nebînî bihuşt bi te xweş nabe

Her dar sîyê ji koka xwe re nake

Qantir na zê, xwê şîn na yê

Zikê zaroka kîrve lê zimanê wan nagere