Seb û şekir çûn Dîyarbekir, şekir rûnişt deng nekir, seb rabû pesnê xwe kir

Mala me li çoyê meye, çoyê me li ser milê meye

Ê rabe cîhê wî, ê bimre jina wî dimîne

Mirişk çav batê kir qulê xwe katand.

Agir xweşe lêari jê çêdibe.

Jin kelehe mêr girtiye.