Mêja Kurmanca ne ibadete, adete.

Kerê reş xwe spî dibîne

Gul ew gul bû baran lê hat şil bû

Eyarê bênamûsa firehe

Jinê rind û mêrê bihiş belayê serê gunde

Lê kalîyê lê korîyê, mirin çêtire ji feqîrîyê