Seb û şekir çûn Dîyarbekir, şekir rûnişt deng nekir, seb rabû pesnê xwe kir

Tu çi têxî kewarê wê ew bê xwarê

Bar neyê ber kerê, wê ker were ber bar

Her tişt ji ziravî mirov ji stûrî diqete

Ji qantir re gotin “bavê te kîye?” got xalê min hesp e

Eyba reş, fedya giran