Gotinên Pêşiyan ên Kurdî
Şehrezayî û henek di gotinên pêşiyan ên kurdî de — bi werger û wateyên wan.
Mêrê qels du cara şer dixwazeGüçsüz adam iki kez kavga ister
Mêrikî li hespê xelkê timî peya yeBaşkasının atına binen adam her daim yayadır
Mêvan ji mêvan ne xweşe, xwedîyê malê ji herdûya ne xweşeMisafir üzerine gelen ikinci bir misafiri sevmez, ev sahibi ise ikisini de sevmez
Min pîs avet, rast ketKötü attım, isabet etti
Miradê min dil be, ber serîyê min kevir beGönlümün muradı olsun, yastığım taştan olsun
Mirî venagere bi girîÖlü, ağlamayla geri dönmez
Mirin mirine, xirexir çiye?Ölüm ölümdür, hırıltı nedir?
Mirişk çav batê kir qulê xwe katand.Tavuk,kaza özenip suya girince boğuldu.
Mirişka bigere wê lingê wê bi zelq be.Gezen tavuğun ayağında pislik olur. Mırov bı carkê qûnek nabe. – Bir seferle ibne olunmaz.
Mirov ji kerê hevala zû peya dibeİnsan arkadaşının eşeginden çabuk iner