Gotinên Pêşiyan ên Kurdî
Şehrezayî û henek di gotinên pêşiyan ên kurdî de — bi werger û wateyên wan.
Mirov pîr dibe, dil pîr nabeİnsan yaşlanır, gönül yaşlanmaz
Mirov xwe bi destê xwe ne xurîne xura mirov naşkêİnsan kendini kendi eliyle kaşımazsa kaşıntısı geçmez
Nabêjin kê kir, dibêjin kê gotKim yaptı demezler, kim söyledi derler
Nan û pîvaz hebe nexweşî çavreşîyeEkmek ve soğan olursa hastalık çekememezliktir
Nanê xwe bide nanpêja, bila nanekî te zêde biçeBir ekmeğin fazla gitse de, ekmeğini usta ekmek pişiricisine ver
Navê gur derketîye, rovî dinya xera kirKurdun adı çıkmış, tilki dünyayı yıktı
Ne dujminê xeraba bin, dujminê xerabîyê binKötülerin düşmanı değil kötülüğün düşmanı olun
Ne fene, ev çi dar û bene?Tuzak değilse, bu ne değnek ve iptir? Ne xwar ne da hevala, geni kır avêt newala. – Ne yedi ne arkadaşlara verdi, kokuttu vadilere attı.
Ne sar li te tê, ne germ li te têSana da ne soğuk yarıyor, ne sıcak
Ne xwar ne da hevala, geni kir avêt newalaNe yedi ne arkadaşlara verdi, kokuttu vadilere attı