Serûpel›Gotinên pêşiyan

Gotinên Pêşiyan ên Kurdî

Şehrezayî û henek di gotinên pêşiyan ên kurdî de — bi werger û wateyên wan.

Baran ser bahrê dibare
Yağmur denizin üzerine yağar
Barek gû dinava wîde disekine lê gotinek nasekine.
İçinde bir eşşek yükü bok duruyor ama bir laf durmuyor.
Bê derpî bigere, stûyê xwe li ber zalim xwar neke
Donsuz dolaş fakat boynunu zalimlerin önünde eğme
Bedewê çav kil kir, dilê xortan tev kul kir
Güzel gözlerine sürme çekti, gençlerin gönlünü yakıp geçti
Behr bi devê kûçika heram nabe
Deniz itin ağzıyla haram olmaz
Bela tên serê mêra
Belâ yiğidin başına gelir
Berxê xelkê ji meriv re nabin beran
Başkasının kuzusu bize koç olmaz
Bext nadim bi text
Bahtı tahta değişmem
Bi desta berda bi linga bi dû gerya
Elini bıraktı, ayağı ile ardına düştü
Bi dinyê bişêwir bi aqlê xwe bik
Dünyaya danış, aklına göre yap