Seb û şekir çûn Dîyarbekir, şekir rûnişt deng nekir, seb rabû pesnê xwe kir

Ji hirçkê du eyar dernayê

Barek gû dinava wîde disekine lê gotinek nasekine.

Gotina rast bi mirov ne xweş tê

Dara xwezîya şîn nabe

Dinya li dinyê, çavê gur li mîhê