Serûpel›Gotinên pêşiyan

Gotinên Pêşiyan ên Kurdî

Şehrezayî û henek di gotinên pêşiyan ên kurdî de — bi werger û wateyên wan.

Ji her hesinî şûr çênabin
Her demirden kılıç yapılamaz
Ji hirçkê du eyar dernayê
Bir ayıdan iki post çıkmaz
Ji pira pir diçe ji hindika hindik
Çoktan çok gider, azdan az
Ji qantir re gotin “bavê te kîye?” got xalê min hesp e
Katıra “baban kim?” demişler, dayım attır demiş
Ji rovî fenektir tune ji eyarê wî pirtir tune
Tilkiden kurnaz yoktur, derisinden de çok yoktur
Ji xelkêre masîgiro ji xwere kwêsîgiro
Elaleme balıkçı kendine kaplumbağacı
Jijo destê xwe, ser çelike xwere birîya û gotîya:çika şahîka.
kirpi yavrusunu, "ne güzel yumuşacık" diye okşarmış.
Jin kelehe mêr girtiye.
Kadın kaledir erkek tutsaktır.
Jina ne delal, çavê mirov diêşîne, jina delal dilê mirov diêşîne
Çirkin kadın göz ağrıtır, güzel kadın gönül ağrıtır
Jinê rind û mêrê bihiş belayê serê gunde
Güzel kadın ile akıllı erkek köyün başına beladır