Serûpel›Gotinên pêşiyan

Gotinên Pêşiyan ên Kurdî

Şehrezayî û henek di gotinên pêşiyan ên kurdî de — bi werger û wateyên wan.

Rovi ne di çû kûlêr, hejik jî tirîya xweve kir
Tilki zaten deliğine zor giriyordu bir de kuyruğuna çalılık bağladı
Rûyê reş ne hewcî tenîyêye
Kara yüze is gerekmez
Şahdê rovi terya wîye
Tilkinin tanığı kuyruğudur
Şam dûr e ma mişar jî dêr e
Hadi Şam uzak, hendek te mi uzak
Şam şekir e welat şêrîntir e
Şam şekerdir ama vatan daha tatlıdır
Sê wêne dost hene, Nano, gano, cano
Üç türlü dost vardır, yiyici, ırz düşmanı, candan dost
Seb û şekir çûn Dîyarbekir, şekir rûnişt deng nekir, seb rabû pesnê xwe kir
Sap ile şeker Diyarbakir`a gittiler, şeker sustu oturdu, sap kalktı kendini övdü
Şêr dimre navêwî, çêlek dimre postêwî dimîne
Aslan ölünce adı, inek ölünce postu kalır
Şêr şêre, çi jine, çi mêre
Aslan aslandır, dişisi erkeği fark etmez
Serê çûka qalî çênabe
Kuş kafasından kavurma olmaz