Serûpel›Gotinên pêşiyan

Gotinên Pêşiyan ên Kurdî

Şehrezayî û henek di gotinên pêşiyan ên kurdî de — bi werger û wateyên wan.

Destê xebiti li ser zikê têre.
Çalışan el tok karnın üstündedir.
Deste xwarinê dirêje
Yemeğe uzanan el uzundur
Destikê bivir ne ji darê be dar nakeve
Baltanın sapı ağaçtan olmazsa ağaç devrilmez
Dev dixwe rû fedî dike
Ağız yer, yüz utanır
Deve rovi ne geha hersim go çi tirşa.
Tilki, yiyemediği üzüm için 'zaten ekşiymiş' der.
Devsa şêra roviya, kirina gera mera.
Tilki aslanın makamına geçti her tarafı darmadağan etti.
Di nava her gunehekî de, rêyek ku diçe kufrê heye
Her bir günah içinde küfre gidecek bir yol var
Dibêjin tu li rê qede û bele li rê.
Derler ki sen yola çıkınca kaza bela birlikte yola çıkar.
Digo mirî miriyê min e ez zanim çi gorî gore
Ölü benim ölüm, ne olduğunu ben bilirim
Dikana Bekiro, du qalıb sabûn û çar torbe xwê
Bekir`in dükkanı, iki kalıp sabun, dört torba tuz